بدترین روز زندگی

پنجشنبه دو هفته قبل بعد از استراحت 20 دقیقه ای که بدلیل سردرد زودتر از روزهای عادی به

سراغش رفته بودم با دیدن اولین بیمار بعد از استراحت خیلی سورپرایز شدم. جناب استاد بعد از

یکسال و اندی پیداش شده بود. آخرین باری که دیده بودمش ماه رمضون سال قبل بود که مادرش

رو برای ویزیت آورده بود و خودش به سراغ بهروز رفت و بعد که برای تشکر و خداحافظی اومد ازم

خواست برای گرفتن سی دی آموزشی به سراغش برم ولی من گفتم قبلا اون رو دانلود کردم.

سرما خورده بود. برخورد اولیه کاملا معمولی بود ولی بعد از ویزیت صحبت از کلاس به میون اومد

و ازم خواست مجددا کلاس را ادامه بدم.وقتی از خانمهایی که بعد از من شرکت کرده بودن و

الان پیشرفت خوبی داشتن گفت راستش حس حسادتم گل کرد چون من و بهروز اولین

هنرجوهاش بودیم و در واقع به بهانه ما شروع به آموزش موسیقی کرد و الان واسه خودش کلی

پیشرفت کرده و شاگردان زیادی داره.

انگیزه زیادی پیدا کردم و از چند روز بعد شروع کردم به تمرین.

با وجود اینکه یکساله به ساز دست نزدم از خودم راضیم.

وقتی به ادامه کلاس فکر می کنم استرس می گیرم. قبلا با بهروز بودم و خطاهامون زیاد به

چشم نمی اومد. اصولا دوست ندارم تو هیچ کلاسی تنها شرکت کنم. متاسفانه روزهای کلاس

خانمها با برنامه مهدی جور نیست که با هم بریم تا اونم سنتور رو ادامه بده.

موندم چکار کنم.

این روزا مهدی درگیر کلاس انگیزشی هست و خیلی راضیه. به یمن این کلاسها من بر خلاف

قبل که دو هفته یکبار به دیدن خانواده می رفتم هر هفته میرم و از این بابت راضیم.

هفته قبل با ماشین خودم رفتم و مجبور شدم به دروغ به مامان بگم اکرم باهام بوده که نگران

نشه. تو جاده راننده اتوبوس که متوجه شده بود خانم پشت فرمونه می خواست اذیت کنه ولی

حسابی ضد حال خورد. از اعتماد به نفس خودم تو رانندگی خوشم میاد مخصوصا وقتی آقایون

فکر می کنن میتونن اذیت کنن ولی موفق نمیشن.

هوا یهو سرد شد و در و پنجره ها یهو کیپ شد. دیروز و پریروز نم نمک بارونی زد.

از هوای ابری خوشم میاد.

پیاده روی امروز بخاطر حضور مادرشوهر اکرم کنسل شد.

اومدم سراغ کامپیوتر که پیش درآمد رو گوش کنم یه سری هم به اینجا زدم.

میرم به تمریناتم برسم.