دلتنگ

وبلاگ عزیزم سلام

ببخش از اینکه اینقدر بی معرفتم و صفحات تو رو یکی پس از دیگری خالی به دست گذر ایام سپردم.

صفحاتی که میتونست پر باشه از ماجراهای تلخ و شیرین

این موزیک من رو دیوانه می کنه و می بره به سال 88

سالی پر از هیجان و اتفاقات عجیب و غریب که وبلاگ قبلی رو ازم گرفت.

دلم تنگه خیلی تنگ

دوست دارم ساعتها بشینم و به این موسیقی دلنواز گوش کنم و به روزهایی که با تو داشتم فکر کنم.

میگن خاک سرده ولی من میگم تو این زمانه همه چیز سرد و بی روحه.

دلم می خواد به یاد اون روزا تا سحر بشینم کنارت و باهات درددل کنم.

متاسفانه شرایط موجود، درس خوندن و تلاش برای قبولی رو برام رقم زده و من هر روز با بی میلی

صفحات کتاب رو ورق می زنم و به اجبار مطالب رو در گوشه ذهن خسته ام می گنجونم تا شاید با

قبولی در آزمون راهی برای نزدیک شدن به خانوادم پیدا کنم و از باطلاقی که در اون گرفتار شدم خودم

رو نجات بدم.

البته اگر کمی منصف باشم باید بگم که اصطلاح باطلاق چندان مناسب نیست و قرار گرفتن در

شرایطی که الان ازش فراریم دو سال و نیم قبل رویایی بود که به حقیقت پیوست و من رو به

آرزوهام نزدیکتر کرد و لی هر چه به آرزوهام نزدیکتر شدم از خانوادم دورتر شدم.

انگار به گله کردن عادت کردم.

گله ای نیست

گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست.

این موزیک داره دیوونم می کنه.

دوست دارم تا خود صبح بهش گوش کنم ولی حیف از این فرصت کم....

بازم میام دوست نازنینم وبلاگ قشنگم

ببخش اگه گاهی فراموشت کردم.