اوضاع بودم اتفاق بدتری افتاد و خاطرم را از آنچه که بود بیشتر آزرد.
این روزها عجیب احساس تنهایی و شکست می کنم.
تردید دست از سرم برنمیداره و دائم به گذشته فکر می کنم.
انگار از آسمون به زمین پرت شدم و زیر پای عده ای که ادعا می کنن
من را بالای سر نگه داشتن دارم له میشم.
اونی که باید له شدن من رو ببینه من رو بالای دست می بینه و وقتی
از درد بهش پناه می برم من رو پس می زنه و به جمع مدعی ها اضافه میشه.
می دونم٬کاری که رگ و خون می کنه هرگز عشق و محبت نمی کنه.
در جدال یک عزیز با عزیزترین مسلما عزیزترین برنده است ولی کاش می شد
گاهی فقط گاهی٬برای خوش کردن دل عزیزی اون رو عزیزترین بدونی و در برابر
اونی که واقعا برات عزیزترینه ازش دفاع کنی و وقتی بهت تکیه زده در غربت٬
هرگز نمی بخشم کسی را که باعث شد این لحظه تلخ در زندگیم رقم بخوره
و زخمی به ناحق بر دلم نشونده بشه که می دونم گذر ایام هم قادر به
فقط یک نفر بود که درکم می کرد و در جدال گفتن و نگفتن٬
وقتی بغض و گریه امانم را بریده بود٬
وقتی نماز و قرآن نتونست آرومم کنه٬
با درماندگی بهش پناه بردم و راز غم انگیز زندگیم را بهش گفتم.
می دونم که قلبش شکسته از اینکه پاره تنش انقدر غصه داره و نمی تونه
براش کاری انجام بده.
ای عزیزترینم من رو ببخش از غمی که با بی رحمی بر دلت نشوندم.
خوشحالم از اینکه انقدر دوری که اشکهام رو نمی بینی تا بار غمت سنگین تر بشه.
هر چه بیشتر می گذره بیشتر به ارزش حضورت پی می برم.
شرمنده ام از کوتاهی های که در حقت کردم.
خدایا فرصت جبران بده و توان اون را.